No-Neck Blues Band__usa
domingo 20 de xuño
clube vademecwm
Y para finalizar otra de las actuaciones más esperadas: los americanos No-Neck Blues Band. Ocho musicos y artistas que desde mediados de los noventas han hecho temblar a toda Nueva York hasta el punto de ser considerados por los Sonic Youth como el grupo más grande del universo -esto último en clave cómica por sus directos espirituales. Sus conciertos pasaron de boca en boca por todo Estados Unidos por su mezcla de ritualismo, espirituales y psicodelia. Tocaban de forma clandestina en las plazas y jardines de Manhattan hasta que llegaba la policia. Finalmente empezaron a moverse sus discos y la revista Wire les considera uno de los grupos claves del Rock en la actualidad. Pertenecen a ese nuevo movimiento llamado Free Folk o Anti-Folk
-ver anexo-.
]]>
Damo Suzuki__xapón
xoves 17 xuño - 2º Festival SINSAL
espacio por determinar
Massimo Pupillo (baixo),
Miguel Cardoso (baixo,contrabaixo, electrónica),
Jonathan Saldanha (trompete, tabla, nageswaram, electrónica),
Filipe Silva (guitarra, electrónica, gravador de pistas),
Gustavo Costa (bateria, percussão, rádio),
Nuno Rebelo (guitarra),
Marco Franco (bateria)
“Sounds Carries” es un concepto que viene de la Música experimental y que significa investigación a partir de la experiencia entre Músicos que no se conocen para tocar juntos y hacer Música Improvisada o “Free” libre. El que fue quinto componente oficial del grupo mítico Can, lleva varios años investingando y trabajando en distintas ciudades de todo el mundo con músicos locales bautizando esta colaboración como “Network”. Para la ocasión tocará con una banda compuesta por Músicos portugueses y el italiano Massimo Pupillo. Además abriremos durante todo el mes de mayo y parte de junio una
participación a todos los músicos locales que quieran incorporarse a este proyecto.
UN POCO DE HISTORIA SOBRE LA ÉPOCA DE DAMO EN CAN
As primeiras apresentações do Can eram marcadas pela energia dinâmica dispersa por todos os músicos, principalmente por Mooney, que deixava-se levar pelo ritmo e improvisava as letras entre gritos e gemidos. Tocando de forma livre e espontânea, o quinteto se perdia em jam sessions intermináveis, de onde surgiram suas primeiras músicas. Gravando no mesmo castelo que fizeram seu primeiro show, fizeram seu primeiro disco em 1969. Monster Movie é um álbum cru e instintivo e o clima de jam session chega ao extremo nos 20 minutos de Yoo Doo Right. O clima experimental do grupo foi usado por alguns diretores de vanguarda alemães (Werner Herzog entre eles) e o material destes filmes foram reunidos no segundo disco, Soundtracks, de 1970. Este marca a saída de Mooney do grupo, que voltou aos Estados Unidos, dando espaço para o japonês Kenji "Damo" Suzuki, considerado a voz do Can clássico, descoberto por Czukay e Leibezeit tocando nas ruas de Munique, juntando dinheiro para voltar ao Japão. No mesmo dia que conheceu o Can tocou com o grupo num show histórico no clube Blow Up e a química foi instantânea. Começa então a fase madura do grupo, que o tornaria lendário. Com o duplo Tago Mago, de 1972, eles rompem completamente com as estruturas tradicionais de canção e passam a explorar a música eletrônica, além de manipular as próprias gravações usando os conceitos aprendidos com Stockhausen. É o período mais fértil do grupo, que atingia seu ápice criativo graças à energia imposta por Suzuki, que misturava inglês, alemão e japonês num canto que ia do grito
ao sussurro com muita particularidade. Durante a estada do vocalista (que reinou nos melhores discos do grupo, Tago Mago, Ege Bamyasi e Future Days), o Can explora os limites que sua música podia atingir, afundando-se na música eletrônica e na música negra ao mesmo tempo, plantando sementes que mais tarde fariam brotar gêneros tão diferentes quanto a world music e o ambient e lidando com influências externas como as técnicas de gravação do dub, free jazz, ritmos latinos, música do leste europeu e percussão africana - tudo com o volume no máximo. Damo deixa a banda para juntar-se às testemunhas de Jeová e o Can, como um quarteto e com Schmidt e Karoli aos vocais, grava seu último grande álbum, Soon Over Babaluma, de 1974. No mesmo ano, o grupo dá seu mais longo show: 11 horas e meia de improviso e extravagância sônica. Aos poucos o grupo vai perdendo o gás inicial, principalmente pelo desinteresse de Czukay após a saída de Suzuki. Aproximando-se de um formato mais tradicional da canção (embora sempre explorando novas possibilidades sonoras), conseguem um hit na Inglaterra, colocando a canção I Want More (do álbum Flow Motion) no terceiro lugar das paradas britânicas. Antes de sua implosão em 1982, lançaram discos fracos, mas sempre inventivos (Flow Motion flertava com a disco music, Saw Delight trabalhava com transmissores de rádio). O grupo manteve o interesse alheio em seu passado de glórias, com as compilações Limited Edition, Unlimited Edition (estas duas com material do projeto Ethnological Forgery Series), Delay 1968 (com gravações inéditas de Mooney) e o primeiro volume da série Canibalism. O último disco do grupo, batizado simplesmente de Can, não contava mais com Holger no baixo, embora este seja o responsável pela edição das faixas. Separados, os integrantes passaram a desenvolver sérias carreiras solo: Czukay e Leibezeit se dedicando à world music, Karoli passou a se dedicar ao improviso, tocando com bandas de jazz e de música de vanguarda e Schmidt se dedicando à trilhas sonoras.
+INFO: http://www.damosuzuki.de/
]]>
mglon__a coruña
martes 15 de xuño
Encontros de arte sonora no Museo MARCO
mglon (one machine band) -a coruña- Baixo este pseudónimo ocúltase Miguel Alonso, antropólogo, deseñador sonoro, dj, cortometraxista e incansable axitador cultural nacido en Barcelona e afincado en A Coruña. Partindo dunha base de pop tradicional e hip-hop, mglon chega á electrónica a través da experimentación doméstica: todo é susceptible de ser convertido en música. Comeza a traballar con instrumentos tradicionais para pasar ás secuencias e á programación. Un bo día descubre as veleidades do eco e a física do son e enfráscase nunha sesuda retrospectiva do espacio sonoro a través da historia. Mediante ferramentas teóricas e empíricas, confecciona un sistema de interpretación basado na acústica, o azar e na presunta musicalidade da señal electroacústica por sí mesma. Eterno martillo de técnicos, aspira a morrer inmolado nunha gran retroalimentación sin fin. Este galego, xa se puede afirmar con rotundidade, leva ó extremo unha estricta improvisación minimal de consecuencias sempre inesperadas. Os seus instrumentos máis habituais son agora cables, micrófonos, altavoces e as enerxías que fluen entre eles. Entre outros proxectos, participa das formacións Subliminal Sound System, LaSintoteca e Eule, amén de outras máis ou menos tradicionais como bandas de pop, rock, bossa-nova ou sesións en diversos clubes da sua cidade. Fala mglon: “Non creo que necesite moito equipo. Probablemente utilice só a miña guitarra, un sonómetro, un par de pedais, uns cables e un xogo de destornilladores. Non sei si levar o meu ampli e os meus bafles pq é ó que estou acostumado. Xa veremos. Levo ensaiando este set uns cantos anos (dende que empecei as clases co Nubla) e apetéceme presentalo en público”
mglon (one machine band) -a coruña- Bajo este pseudónimo se oculta Miguel Alonso, antropólogo, diseñador sonoro, dj, cortometrajista e incansable agitador cultural nacido en Barcelona y afincado en A Coruña. Partiendo de una base de pop tradicional y hip-hop, mglon llega a la electrónica a través de la experimentación doméstica: todo es susceptible de ser convertido en música. Comienza a trabajar con instrumentos tradicionales para pasar a las secuencias y a la programación. Un buen día descubre las veleidades del eco y la física del sonido enfrascándose en una sesuda retrospectiva del espacio sonoro a través de la historia. Mediante herramientas teóricas y empíricas, confecciona un sistema de interpretación basado en la acústica, el azar y en la presunta musicalidad de la señal electroacústica por sí misma. Eterno martillo de técnicos, aspira a morir inmolado en una gran retroalimentación sin fin. Este gallego, ya se puede afirmar con rotundidad, lleva al extremo una estricta improvisación mínimal de consecuencias siempre inesperadas. Sus instrumentos más habituales son ahora cables, micrófonos, altavoces y las energías que fluyen entre ellos. Entre otros proyectos, participa en las formaciones Subliminal Sound System, LaSintoteca y Eule, amén de otras más o menos tradicionales como bandas de pop, rock, bossa-nova o sesiones en diversos clubs de su ciudad. Habla mglon: “No creo que necesite mucho equipo. Probablemente utilice solo mi guitarra, un sonómetro, un par de pedales, unos cables y un juego de destornilladores. No se si llevar mi ampli y mis bafles pq es a lo que estoy acostumbrado. Ya veremos. Llevo ensayando este set unos cuantos años (desde que empecé las clases con Nubla) y me apetece presentarlo en público”
+INFO: http://usuarios.lycos.es/mioclonic/sonidos.html
Escoitar este concerto/listen this live [mp3]
mglon-01-live@marco-vigo-01
mglon-01-live@marco-vigo-02
mglon-01-live@marco-vigo-03
mglon-01-live@marco-vigo-04
mglon-01-live@marco-vigo-05
mglon-01-live@marco-vigo-06
Alva-Noto__alamania
domingo 13 de xuño - [especial raster-noton]
Encontros de arte sonora no Museo MARCO
carsten nicolai [noto, alva noto]
bio
1965 nece en karl-marx-stadt
1985 -1990 estudios de diseño de paisajes
1994 funda noton.archiv fŸr ton und nichtton
1999 fusión do seu proxecto con raster-noton.de
exposicións (selección)
1996 the new york kunsthalle, new york
1997 galerie eigen+art, berlin
1998 galerie fuer zeitgenoessische kunst, leipzig
1999 1% space, kopenhagen
2000 galerie eigen + art , berlin
2000 plug in gallery, winniopeg
2000 ystadt kunsthalle
2000 polar canon artlab 10, tokyo (collaboration with marko peljan)
2001 paolo curti gallery, milano
exposicións colectivas (selección)
1997 documanta X , kassel
1997 p.s.1 reopening , new york
1998 archipelago, stockholm
1999 [cycle], collaboration ryoji ikeda
1999 watari-um museum, tokyo
1999 whitechapel art gallery, london,
1999 museum of contemporary art, chicago
1999 liverpool biennial
2000 audible light, moma oxford
2000 sound art, icc tokyo
2000 volume, ps 1 , new york
2000 taktlos, bern
2000 ihope, lund konstholl
2000 sound aka space, hamburg
2000 kabusa konsthall
algunhas accións
2000 museum of modern art , bomay
2000 spiral - experimental express, tokyo
2000 paradiso, amsterdam
2001 sfmoma, san francisco
premios
1990 juergen ponto prize, frankfurt/m.
2000 f6 - philip morris, graphic prize, dresden
2000 prize ars electronica for digital music for the 20 to 2000 project
+INFO: www.raster-noton.de
]]>
Donna Regina__karaoke kalk/alemaña
venres 11 xuño/2004 - 2º Festival SINSAL
teatro salesianos
+INFO: www.karaokekalk.de
]]>
Desde que naceu, o Festival Sinsal sempre tivo claro que debería crear un oco para os grupos/artistas do entorno Galicia/Portugal. Na primeira edición os nomes representados foron Trem Fantasma e Dj Kitten. Namentres que nesta segunda estiveron: Overlook, Mirna Mynkoff, Apenino, Ölga e tamén unha formación de músicos de Lisboa que acompañaron a Damo Suzuki.
Myrna Minkoff__santiago de compostela
martes 8 xuño/04 - 2º Festival SINSAL
teatro salesianos ou centro caixanova
Myrna Minkoff atoparon a dificultade de abri-lo concerto de Dominique A. Ás veces seres teloneiro dun artista tan influinte é un caramelo envenenado. Pero aquí o relevante non foi tanto si a música está á altura do convidado. No caso de que así sexa a organización tería moi claro por onde cubrirse. Daquela, cando desde Sinsal chamamos a un grupo non é para establecer comparacións. Tampouco para ese tópico de "darlle unha oportunidade ós grupos de aquí". A nosa preocupación é moito máis informativa. Vai no entorno da difusión, o interese de xóvenes, dunha xeración nova, por descubrires outras linguaxes e transmitirlle á audiencia a mensaxe de que no país "de nunca xamáis e o rock pangalaico" hai outros camiños. Feita esta introducción, e desde esta perspectiva, hai que dicir que os composteláns Mirna Mynkoff son unha resposta xenerosa e moi humilde, que non pretenciosa, de músicos que medraron nos 90s coas influencias do Post Rock e o Slow Core, etc.
Que son a segunda resposta da embaixada La Familia Féliz e o selo Splat con Traje De Saliva, Don Nadie, Dar Ful Ful, etc; punto de partida para unha chamada de esperanza na Música en Galicia.
Overlook __caldas de reis
venres 11 xuño/04 - 2º Festival SINSAL
teatro salesianos ou centro caixanova
Overlook desde Caldas poderían chegar máis lonxe do que estiveron: un grupo maqueteiro que precisaba dun tirón de orellas e non dunha palmadiña na espalda. O problema que temos neste país de "minifundismo" é que as críticas son tomadas como coitelos enimigos e os artistas prefiren protexerse nas saias dos torpes. Si o que se quere e ter un banda de amigos para as fins de semana non hai problema, pero entón estaría ben asumi-lo desde un principio e decatarse de que hai outra realidade que aspira a algo máis que pasa-lo ben coa familia. Non chega con ser admirador de Radiohead e levar un proxector de vídeo con fractais de windows. Con cantar en inglés e soar no "Maquetón Estrella Galicia". Con dicir que fas pop electrónico e os teus grupos preferidos son Massive Attack, Portishead, Björk, etc Pode ser dabondo para que flipen os amigos, pero non para moverse polo mundo. Unha mágoa porque en Overlook hai ideas e inquietude pero si o círculo de influencia non chega máis ala do peloteo, entón, está ben conformarse co que temos.
Apenino__jabalina/santiago de compostela
venres 11 xuño/04 - 2º Festival SINSAL
teatro salesianos ou centro caixanova
Si antes falábamos de Myrna Minkoff e nos remitíamos a ese selo Splat -que co paso dos anos vimos como o primeiro paso para unha "país novo" - , agora con máis motivo debemos facer unha homenaxe a ese Colectivo para falar de Marco Maril, Apenino, responsable do nacemento de Splat. Aquí non hai máis secretos: ou estas tocado por unha bariña máxica e naces artista (hainos) ou a currar e a aprender que cando menos é unha viaxe bonita e o único xeito de facer cousas interesantes. Apenino é por riba de todo un labrador da música, un artesán feito "golpe a golpe" ou mellor "disco a disco". Un trobador das novas linguaxes musicais. Ciruxano do noso tempo que ben pode soar a calqueira outro cantautor folk pero que manexa con precisión as ferramentas dixitais do século XX. Aquí está a diferencia para os que gostan de facer, construir, música ou imita-las estrelas da MTV. Por algo estivo detrás de Dar Ful Ful, un dos proxectos máis relevantes do pop electrónico español. E repite xogada na actualidade con Apenino, de novo no selo Jabalina. O único "pero" que se lle pode sacar, sobre todo no directo, é o éxceso de melancolía, almidon, tranquilidade ou fraxilidade da súa proposta. As veces un pouco de contaminación acústica non estaría de máis.
+INFO: www.jabalinamusica.com
Ölga __portugal
domingo 20 xuño/04 - 2º Festival SINSAL
clubevademecum.com
Ölga era o derradeiro grupo local convidado para esta edición de Sinsal 2.0. Tampouco era doado o seu papel porque sabiamos que a proposta da No Neck Blues Band iba a reclamar tódala atención (positiva ou negativa) da xornada. Pero como nos casos anteriores era un sinal que a organización quería transmitir para dicir que hai vida neste lado do mundo. Portugal está varios, bastantes anos por diante en canto a contidos sonoros. É posible que non haxa tanto ruido porque tamén teñen ese mal costume galego do minifundismo - vai no sangue-. Pero si que cando atopas a un deses colectivos, selos, artistas ou personaxes da Música, por moi microscópico que sexa, non tardas en descubri-lo gran nivel que hai. Ölga ten esa tradición de xóvenes alucinados polas inquietudes de Tortoise e os ambientes crudos do "post" rock. Máis inspirados no free jazz, as influencias de Chicago e o selo Thrill Jockey que o ruidismo electríco doutras propostas, o primeiro que ensinan cando están no esceario é a grande diferencia que hai técnicamente cos grupos de xóvenes galegos. Nótase que teñen a aspiración de ser algo máis cunha banda de guateque. Que poden sair adiante, ou non, con este grupo, pero que tanto esforzo aprendendo a tocar ou escoitando música non vai rematar con este intento. Música por amor.
]]>
Dominique A__green ufos/francia
martes 8 xuño/2004 - 2º Festival SINSAL
teatro salesianos/rúa venezuela
Doce años han pasado desde La fossette (Lithium, 1992) hasta el todavía caliente Tout Sera Comme Avant (Labels,2004). Tiempo suficiente para olvidar a decenas de grupos, o el necesario para calibrar el peso de la trayectoria de los llamados a ser indiscutibles. Uno de ellos es Dominique A, un coleccionista de elogios sin pasaporte, reconocido como embajador de la canción de autor del presente, del futuro y quién sabe si del pasado, confirmados cada uno de esos elogios en sus nervudos conciertos. La impagable frontalidad empleada en hacer su trabajo, la exquisita corrección en el trato con todo y con todos, son armas incontestables que declaran la guerra al estado de quietud de los discos.
El resultado es un concierto aguerrido, hiriente y explosivo. Un recorrido con paradas en todos sus discos. Emotivo ( Le commerce de l’eau ), enloquecido ( Empty white blues ), nostálgico ( La mémoire neuve , maquillada para morder), arrollador ( Ou sont les lions ), sensual ( Tutti va bene ), travieso ( Va t¿en ) o felizmente imprudente (Burano, la respuesta está en las lágrimas).
Las visiones resultantes de la interpretación de las canciones multiplican su efecto por nacer del malabarismo en el manejo de los pedales, por acudir al lenguaje gestual y por terminar de definirse a través de una voz arrogantemente sentida que termina por detener el reloj de las emociones importando poco el idioma, español, inglés o francés, y sí en cambio el tono líquido empleado para derretir y congelar.
Su rica discografía, sus múltiples colaboraciones (Françoiz Breut, Stephen Merritt, Yann Tiersenn, Mobiil…) o proyectos paralelos (Oslo Telescopic) pasan a un segundo plano anécdotico, igual que las canciones o las palabras.
El recuerdo es el hombre de negro y la bofetada más agradecida que recuerdo. Rafa Romero
.

+INFO: www.dominiquea.com
[pre-escoita/listen_1]
especial Dominique A en Radio Paradiso, Paris [real_audio]
Six Organs of Admittance __usaA pesar de manejar influencias más o menos evidentes como el folk, Fursaxa plantea un enigma que no se resuelve. Las composiciones se sustentan en secuencias monocordes alimentadas por sonidos minimalistas que se adentran en un viaje espiritual dónde afloran sentimientos desconocidos, cubriéndolo todo de un manto tribal dónde la aparente inmovilidad se torna vibración y movimiento continuo. Regresión, involución o catarsis son palabras que nunca harán justicia, pero pueden valer para describir una actuación de marcado acento ensoñador. Viendo a Fursaxa se constata que el ritmo es la compensación y los cánticos tribales la ley que lo rige todo.
Six Organs of Admittance es Ben Chasny, un tipo al que no le vimos la cara. Un anónimo que define su música como el resultado de explorar la relación entre su yo más íntimo y el universo. Si en Fursaxa hablamos de catarsis, con Six Organs of Admittance deberíamos hablar de aquelarre. Ben Chasny convertido en maestro de ceremonias, lo más parecido a un chamán. Exorcizando sus demonios, y los nuestros, con un psych-folk de aire fúnebre. Una ceremonia para privilegiados, un concierto que trasciende tal condición. Una hora devastadora, una enredadera de sonidos que deforma el tiempo y el espacio. Volvemos a las interrogantes, ¿cómo le caben esas composiciones en la cabeza? De nuevo no hay respuesta, dilemas existenciales que asoman y desaparecen acudiendo a los opuestos continuamente.
Agitando la pereza, avivando el deseo de revolverse y patalear ante todo lo que nos duele, Ben Chasny pasó por Vigo para recordarnos que nuestro peor enemigo es la ignorancia, el miedo a lo desconocido y la necesidad de estimular la voluntad para luchar contra él para mitigar la tristeza que tantas veces nos aprisiona. Rafa Romero.
]]>
Fursaxa __usa
lunes 7 junio/2004, clube vademecwm
Sinsal 2.0
A pesar de manejar influencias más o menos evidentes como el folk, Fursaxa plantea un enigma que no se resuelve. Las composiciones se sustentan en secuencias monocordes alimentadas por sonidos minimalistas que se adentran en un viaje espiritual dónde afloran sentimientos desconocidos, cubriéndolo todo de un manto tribal dónde la aparente inmovilidad se torna vibración y movimiento continuo. Regresión, involución o catarsis son palabras que nunca harán justicia, pero pueden valer para describir una actuación de marcado acento ensoñador. Viendo a Fursaxa se constata que el ritmo es la compensación y los cánticos tribales la ley que lo rige todo.
Six Organs of Admittance es Ben Chasny, un tipo al que no le vimos la cara. Un anónimo que define su música como el resultado de explorar la relación entre su yo más íntimo y el universo. Si en Fursaxa hablamos de catarsis, con Six Organs of Admittance deberíamos hablar de aquelarre. Ben Chasny convertido en maestro de ceremonias, lo más parecido a un chamán. Exorcizando sus demonios, y los nuestros, con un psych-folk de aire fúnebre. Una ceremonia para privilegiados, un concierto que trasciende tal condición. Una hora devastadora, una enredadera de sonidos que deforma el tiempo y el espacio. Volvemos a las interrogantes, ¿cómo le caben esas composiciones en la cabeza? De nuevo no hay respuesta, dilemas existenciales que asoman y desaparecen acudiendo a los opuestos continuamente.
Agitando la pereza, avivando el deseo de revolverse y patalear ante todo lo que nos duele, Ben Chasny pasó por Vigo para recordarnos que nuestro peor enemigo es la ignorancia, el miedo a lo desconocido y la necesidad de estimular la voluntad para luchar contra él para mitigar la tristeza que tantas veces nos aprisiona. Rafa Romero.
+ INFO: www.fursaxa.net
]]>
Dat Politics__chicks on speed/francia
viernes 28 mayo - Presentación Festival SINSAL
clube vademecwm/rúa iglesias esponda
Trío francés que graba para el sello de Chicks On Speed y que ya cuentan con tres discos. En la actualidad están a punto de publicar su nuevo trabajo para el sello de las "divas" alemanas y han iniciado una gira de presentación por toda Europa. En su día Dat Politics, especialmente después de abandonar las escuderías cubistas de A Musik o Tigerbeat 6, fueron nombrados los nuevos embajadores franceses en la Música de Baile, sustituyendo a unos por entonces decadentes Daft Punk. Su anterior concierto en Vigo hace ya dos años había sido todo un ejercicio de Techno-Punk visionario, mucho antes que el Elektroclash se pusiera de moda y desde luego a años luz de la mayor parte de los grupos de este estilo. Pocas veces hemos visto en un escenario tanta energía con tres miserables portátiles. Daft Punk are dead! gritaban desde el público.
+INFO:http://www.ski-pp.com
]]>
Mugison__accidental/islandia
martes 4 maio - Presentación Festival SINSAL
teatro salesianos/rúa venezuela
Este compatriota de Múm, amparado e apadriñado pola sempre xenialidade de Sir Matthew Herbert para o seu selo Accidental, fará de anfitrión para recibires o respetable que acuda ó concerto. Pode que o 2004 sexa para este islandés un ano importante na sua recente inaugurada etapa sonora: primeiro colaborador de luxo no recente disco da namorada de Herbert coñecida como Dani Siciliano, despois de xira con Múm e ademáis convidado a Sonar 2004 para presentarse xunto ó menciodo Herbert no set monográfico do selo Accidental-Uk. Pero si as leccións do seu padriño están sempre nos complexos ritmos da electrónica, non hai que facer pensamentos precipitados da obra de Mugison, moito máis afeccioado polo ruralismo, os espirituais e as tradicións que polas frecuencias e os "beats". Un cantautor de guante blanco, namorado do correo electrónico pero con zocos da feira: as consecuencias de permitir que personaxes como Kevin Blechdom viaxen polo mundo con valixa diplomática.
+INFO: www.mugison.com
]]>Desde que primeiro Sugarcubes nos 80s e despois Björk nos 90s destaparon a fraxilidade islandesa na Música occidental, non paramos de ver a esa illa glaciar, cunha das rendas percápita máis altas do mundo, como o paraiso perdido da Historia Interminable . Neste berce medran ademáis da Raiña outras formacións perezosamente melancólicas como Sigur Rós e os nosos convidados Múm. Dous grupos que exportaron as mesmas curiosidades e admiracións por teres en común eses equilibrios sonoros entre o Pop, as tecnoloxías e o costumbrismo. Múm con tres discos dende 1997, primeiro na editora alemana Morr Music e recentemente na reverenciada Fat Cat, son o lado máis electrónico de toda esa escea artesá e sempre foron colocados moi preto doutros nomes que xurdiron ou completaron a mesma escola: Hood, Lali Puna, Tarwater. O seu novo disco Summer Make Good despraza estas pautas hacia o Rock Contemporáneo de fondos espesos e augas turbias nunha reivindicación da tristura como billete hacia a felicidade. O seu directo en Vigo, poucas horas despois de participar no Kursal de Donosti, despregará enriba do esceario toda esa maxia que xa teñen amosado noutros concertos épicos como no Festival de Cine de Xixón ou na edición de Benicassin 2002. Oito músicos dispostos a escribir cada son para que poidamos abraza-la obra completa sen perder detalle, porque na Música de Múm como na paixase islandesa cada gota de xeo e irremprazable.
+INFO: www.randomsummer.com